ค่าจ้าง หรือ สวัสดิการ การตีความของศาลฎีกา ภายใต้ พรบ.คุ้มครองแรงงาน ที่น่าสนใจ ตอนที่ 3/3

                 

วันพุธที่ 27 พฤศจิกายน 2562

030 : วันวัน หาแต่เรื่อง

: ค่าจ้าง หรือ สวัสดิการ การตีความของศาลฎีกาภายใต้ พรบ.คุ้มครองแรงงาน ที่น่าสนใจ ตอนที่ 3/3 :

ในที่สุดก็มาถึงตอนที่ 3/3 จนได้

ในใจ #วันวันหาแต่เรื่อง นึกว่าจะไม่รอดซะแล้ว 555

เพราะต้องใช้ความพยายามอย่างสุดกำลัง

ในการค้นหา คำพิพากษาศาลฎีกา

ที่จะเป็นประโยชน์ในแง่ของการตีความ “ค่าจ้าง”

เพราะท้ายที่สุดแล้ว เมื่อถึงเวลาเลิกจ้าง

“ค่าจ้าง” นี่แหละ ที่จะทำให้เราได้สิ่งที่พึงได้

ตามที่กฎหมายแรงงานกำหนดไว้

อย่าเสียเวลาเลย เรามาลุยกันต่อ

กับตอนสุดท้าย (ตอนที่ 3/3)

การตีความของศาลฎีกา

“ค้าจ้าง” หรือ “สวัสดิการ”

: เงินช่วยเหลือค่าทำงานต่างจังหวัดและที่พัก :

เงินช่วยเหลือค่าทำงานต่างจังหวัดและที่พัก

แม้เงินดังกล่าวจะจ่ายเป็นจำนวนแน่นอน

เป็นประจำทุกเดือน และโดยไม่มีเงื้อนไข

แต่จะเป็นค่าจ้างหรือไม่นั้น

ต้องดูวัตถุประสงค์ในการจ่ายเป็นสำคัญ

ซึ่งเห็นว่าเงินดังกล่าวจ่ายโดยมีวัตถุประสงค์

เพื่อให้ความช่วยเหลือแก่พนักงานที่จำเป็น

ต้องย้ายที่อยู่อาศัยอันเนื่องมาจากการย้ายพนักงาน

จากสถานที่ทำงานหนึ่งไปยังสถานที่ทํางานอีกที่หนึ่ง

ถือเป็นสวัสดิการพนักงาน ไม่ใช่ค่าจ้าง

(ฎีกาที่ 8758/2558)

: ค่าบริการ (Service Charge) :

ค่าบริการ (Service Charge)

นายจ้างเรียกเก็บจากลูกค้า แล้วนำมาจัดสรรให้แก่ลูกจ้าง

เพื่อจูงใจให้พนักงานให้บริการลูกค้า

ค่าบริการจึงไม่ใช่ค่าจ้าง (ฎีกาที่ 12292/2558)

: เงินการบริหารงานตามจุดมุ่งหมาย

(Management by Objective (MBO)) :

หากลูกจ้างมีผลวานตามเกณฑ์กำหนด

นายจ้างจึงจะจ่ายเงิน MBO ให้

กรณีจึงมิใช่เป็นการจ่ายเพื่อตอบแทนการทำงานโดยตรง

อีกทั้งการจ่ายจะจ่ายเงินได้

ต้องมีการประเมินผลงานในการทำงานของลูกจ้าง

ในแต่ละเดือนก่อน เงิน MBO

จึงไม่ใช่ค่าจ้าง (ฎีกาที่ 6713/2560)

: เบี้ยเลี้ยง :

เบี้ยเลี้ยงเป็นเงินที่นายจ้างจ่ายให้ลูกจ้าง

ที่มาทำงานในเวลาปกติในอัตรารายวันแน่นอน

โดยไม่ปรากฏว่าลูกจ้างจะต้องปฏิบัติงานใหม่

ผลงานที่เพิ่มขึ้นกว่าเดิม เบี้ยเลี้ยงเป็นค่าจ้าง

(ฎีกาที่ 3007/2561)

เบี้ยเลี้ยงเหมาจ่ายพนักงานขายต่างจังหวัดวันละ 500 บาท

แต่เดือนหนึ่งจ่ายไม่เกิน 5,000 บาท

หากลูกจ้างเดินทางไปทำงานต่างจังหวัดตั้งแต่ 10 ครั้งขึ้นไป

จะได้รับเบี้ยเลี้ยงเดือนหนึ่งไม่เกิน 5,000 บาท

ถ้าเดินทางไปทำงานต่างจังหวัดไม่ถึง 10 ครั้งต่อเดือน

ก็จะไม่ได้รับเงินเบี้ยเลี้ยงดังกล่าวครบ 5,000 บาท

เงินเบี้ยเลี้ยงการทำงานต่างจังหวัดนี้

เป็นการจ่ายเงินเพื่อจูงใจให้ลูกจ้างทำงานมากขึ้น

และเป็นสวัสดิการช่วยเหลือลูกจ้าง

จึงไม่เป็นค่าจ้าง (ฎีกาที่ 3839/2561)

จบลงเสียทีกับเรื่อง “ค่าจ้าง” หรือ “สวัสดิการ”

ที่ลากยาวมาถึง 3 ตอนด้วยกัน

หวังว่าจะเป็นประโยชน์ทั้งนายจ้าง และลูกจ้าง

จะไม่ได้ทะเลาะกันเวลาต้องเลิกจ้างกัน

สำหรับครั้งหน้าจะเป็นเรื่องอะไร

จะลากยาวเป็นซีรีย์แบบนี้อีกหรือไม่

ติดตามกันเนอะ

และที่สำคัญ

จะเป็นเดือนสุดท้ายหรือ 4 ตอนสุดท้าย

ก่อนที่ #วันวันหาแต่เรื่อง จะยุติบทบาท

การเขียนบทความให้กับสมาคม THAIFA

ตลอดระยะเวลา รวมๆ 4 ปีครึ่ง

#THAIFA “รวมพลัง สร้างอนาคต”